|
Σημαντικὰ συμπεράσματα ἀπὸ τὴν ἔως τώρα ἔρευνα 1.
Ἔγινε μία πρώτη ταξινόμηση τῶν ψαλτικῶν φωνῶν βάσει τοῦ ἠχοχρώματός
τους. Οἱ φωνὲς κατατάχθηκαν σὲ τέσσερις ἔως τὸ πολὺ πέντε κλάσεις. 2.
Μελετήθηκαν τὰ φωνήεντα κατὰ τὴν ψαλμώδηση καὶ ἀπαγγελία τῶν
ἐκκλησιαστικῶν ὕμνων καὶ βρέθηκαν οὐσιαστικὲς διαφοροποιήσεις τόσο
μεταξύ τῶν δύο αὐτῶν τύπων ἐκφορᾶς τοῦ λόγου ὅσο καὶ σὲ σχέση μὲ τὴν
συνηθισμένη καθημερινὴ ὁμιλία. 3.
Συγκρινόμενα τὰ ψαλτικὰ φωνητικὰ ἠχοχρώματα μὲ ἐκεῖνα τοῦ εὐρωπαῑκοῦ
λυρικοῦ τραγουδιοῦ, βρέθηκαν νὰ διαφέρουν σημαντικὰ ὡς πρὸς τὸ ἠχόχρωμα
καὶ τὶς ἀκουστικὲς τους παραμέτρους. 4.
Μελετήθηκαν τὰ μουσικὰ διαστήματα σὲ ὅλους τοὺς ἤχους τῆς Βυζαντινῆς
Μουσικῆς, ὅπως αὐτὰ ἀπαγγέλθηκαν μέσα στὶς κλίμακες τῶν ἤχων καὶ
βρέθηκε ὅτι ἀκολουθοῦν τὶς τιμὲς ποὺ δόθηκαν ἀπὸ τὴν Πατριαρχικὴ
Ἐπιτροπὴ 1881, μέσα στὰ πλαίσια τῆς μέσης διαφορᾶς μεταξύ τῶν ἁπλῶν
τόνων, δηλαδὴ τῶν δύο μορίων τῆς σὲ 72 τμήματα διαίρεσης τῆς
ὀκτάβας. 5.
Ἡ ἀνάλυση τῶν μουσικῶν διαστημάτων στὸ β΄ ἐωθινὸ δοξαστικὸ γιὰ ἕνα
σύνολο ἀπὸ εἴκοσι ἐκτελέσεις, μία ἀπὸ κάθε ψάλτη, ἐπιβεβαίωσε μερικῶς
τὰ ἀποτελέσματα ἀπὸ τὶς κλίμακες, πρᾶγμα ἀναμενόμενο, λόγω τῶν
φαινομένων τῆς ἔλξης, τῆς μεταξὺ συγγενῶν μουσικῶν γενῶν ἀλληλεπίδρασης
καὶ τῆς ἀνοδικῆς ἤ καθοδικῆς μελωδικῆς κίνησης, τὰ ὁποῖα μεταβάλλουν τὰ
μουσικὰ διαστήματα. 6.
Στὸ β΄ ἐωθινὸ δοξαστικὸ μετρήθηκαν, ἐπίσης, τὰ ἐπίπεδα ἀκουστικῆς
ἔντασης καὶ ὁρισμένες φασματικὲς παράμετροι καὶ βρέθηκε ὅτι εἶναι
συστηματικὰ ὑψηλότερα ἀπὸ τὴν συνηθισμένη ὁμιλία (12dB) καὶ ἀπὸ τὴν
ἐκκλησιαστικὴ ὁμιλία - ἀπαγγελία τῶν ὑμνολογικῶν κειμένων (9dB).
Ἐπιβεβαιώθηκε ὅτι τὰ ἠχοχρώματα τῶν ψαλτικῶν φωνῶν διαφέρουν ἀπὸ ἐκεῖνα
τῆς Ὄπερας, δηλώνοντας διαφορετικὴ φωνητικὴ λειτουργία μεταξὺ τῶν δύο
μουσικῶν εἰδῶν. 7.
Τὸ φαινόμενο τῆς ψευδοημιτονοειδοῦς διαμόρφωσης τοῦ τόνου ἤ, ὅπως
ἀλλιῶς λέγεται, τὸ βιμπράτο, ἀναλύθηκε σὲ ὅλα τὰ ψαλτικὰ φωνήεντα καὶ
ἀρκετὰ τονικὰ ὕψη καὶ βρέθηκε νὰ ἔχει μία μέση τιμὴ ρυθμοῦ 4 - 4.5 Hz
καί μέση ἔκταση 0.5 ἡμιτόνια, τιμὴ πολύ μικρότερη ἐκείνης στὴν Ὄπερα.
Δὲν βρέθηκε καμμία συστηματικὴ ἐξάρτηση τοῦ βιμπράτου τόσο ἀπὸ τὸ
τονικὸ ὕψος ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο ἠχητικῆς ἔντασης. 8.
Τὸ φαινόμενο τοῦ "κουρδίσματος" τῆς φωνῆς σὲ ἕναν φωνοσυντονισμὸ τοῦ
φωνητικοῦ σωλῆνα, ἐπίσης, μελετήθηκε καὶ βρέθηκε ὅτι ἰσχύει ἐν μέρει
κατὰ τὴν μουσικὴ ἐκτέλεση, ἄν καὶ χρειάζεται περαιτέρω μελέτη γιὰ νὰ
ἐπιβεβαιωθῆ ὡς συστηματικὸ φαινόμενο στὴν ψαλτικὴ. 9.
Τέλος, βάσει τῶν ἀνωτέρω συμπερασμάτων, δομήθηκε χωρὶς νὰ ἔχη
ὁλοκληρωθεῖ, ἕνα μοντέλο φωνητικῆς ψαλτικῆς ἀνάπτυξης, τὸ ὁποῖο
περιλαμβάνει: α) τὴν ἀνάπτυξη τῆς ζωτικῆς χωρητικότητας, β) τὴν
διαμόρφωση τοῦ φωνητικοῦ σωλῆνα καὶ τοῦ στόματος, γ) τὴν κατάλληλη
χρήση τοῦ λάρυγγα καὶ δ) τὴν κατάλληλη ἐκπομπὴ τοῦ φωνητικοῦ ἤχου.
Συμπερασματικὰ,
πρέπει νὰ ἀναφερθῆ ὅτι παρὰ τὴν οὐσιαστικὴ πρόοδο τῆς ἔρευνας ὑπάρχουν
σημαντικὰ ἀκόμη θέματα πρὸς διερεύνηση, ὅπως ἀναφέρεται σὲ ἄλλο σημεῖο
αὐτῆς τῆς δικτυακῆς τοποθεσίας. Δρ. Δημήτριος Δελβινιώτης
|