• Ἐγκόλπιο, Ἀνδρέας Ῥούσσης, 1997
• Θέλω νὰ πάρω τὰ βουνά, Θόδωρος Θεοδωρίδης, 2005
• Σελιδοδεῖκτες, Νίκος Κολλᾶρος, 2015

ΕΓΚΟΛΠΙΟ

Ἀπὸ τὸν δίσκο «Ἐγκόλπιο», σὲ Μουσικὴ τοῦ Ἀνδρέα Ῥούσση, LYRA, 1997

1. ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ (Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης, Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς) [2:46]
2. ΦΕΓΓΑΡΙ (Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς, Ἑρμηνεία: Νίκη Ξυλούρη) [2:43]
3. ΨΗΛΑ ΝΕΡΑ (Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς, Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [3:21]
4. ΤΥΜΠΑΝΑΚΙΑ (Στίχοι καὶ Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [0:22]
5. Η ΒΑΣΙΛΩ (Στίχοι: Νίκος Σπάνιας, Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς) [2:28]
6. ΘΩΡΩΝΤΑ (Στίχοι: Ἀνώνυμος, Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [3:07]
7. Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ (Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς, Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [3:39]
8. ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ῾74 (Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης, Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς) [2:55]
9. ΜΙΚΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ (Στίχοι καὶ Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [2:56]
10. ΜΑΧΑΙΡΙ (Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς, Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς) [2:23]
11. ΟΡΟΜΑΝ (Στίχοι: Βασίλης Μιχαηλίδης, Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [3:53]
12. ΑΣΜΑ (Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς, Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [4:47]
13. ΕΙΡΜΟΣ (Στίχοι: Γιάννης Σκαρίμπας, Ἑρμηνεία: Νίκη Ξυλούρη) [4:04]
14. ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΙΠΠΟΤΩΝ (Στίχοι καὶ Ἑρμηνεία: Ἀνδρέας Ῥούσσης) [2:46]

1. Ὑστερόγραφο

Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης
Μουσική: Ἀνδρέας Ῥούσσης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Τὸ φῶς ποὺ εἶδες κάποτε
στὶς πέρλες μὴν τὸ ψάχνεις
μὰ στὶς σταγόνες τῆς βροχῆς
καὶ στὴ δροσιὰ τῆς πάχνης.

Τὸ φῶς ποὺ εἶδαν τὰ μάτια σου
δὲ φέγγει σὲ παλάτια
κι ἂν θέλεις νὰ τὸ ξαναϊδεῖς
ζήτα το σ᾿ ἄλλα μάτια.

5. Βασίλω

Στίχοι: Νίκος Σπάνιας (ἀπὸ τὴν
συλλογὴ «Μαῦρο γάλα τῆς αὐγῆς»
Μουσική: Ἀνδρέας Ῥούσσης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Ἡ Βασίλω ἔχει φίλο,
ἔχει καὶ μεγάλο σκύλο
καὶ τὸν περπατᾷ, τὸν περπατᾷ.

Στὰ σοκάκια καὶ στὶς ῥοῦγες,
ἄχ, πουλιὰ μὲ τὶς φτεροῦγες,
κάποιον συναντᾷ, κάποιον συναντᾷ.

Ἄχ, Βασίλω ἀπὸ τὴν Τῆλο,
πάρε τὸ χλωρό μου φύλλο,
φύλαχ᾿το, νὰ τὸ φορᾷς, νὰ τὸ φορᾷς.

Στὰ σοκάκια καὶ τὶς ροῦγες,
ἄχ, πουλιὰ μὲ τὶς φτεροῦγες,
κάποιον συναντᾶς, κάποιον συναντᾶς.

8. Μέρες τοῦ ῾74

Στίχοι: Σταμάτης Δαγδελένης
Μουσική: Ἀνδρέας Ῥούσσης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Θὰ ξυπνήσεις τὸ πρωϊ ἀπ᾿ τὶς σειρῆνες
τὰ γοβάκια σου λιωμένα ἀπ᾿ τὸ χορὸ
μέσ᾿ στοὺς δρόμους θὰ γυρνᾶνε κολομπῖνες
στὸν ἀέρα τοῦ τοξότη τὸ φτερό.

Στὶς πλατεῖες τὰ παιδιὰ θὰ τριγυρνᾶνε,
Οὐγενότοι λὲς καὶ ντύθηκαν ἐχτές·
γιὰ τὰ τραῖνα καὶ τὰ πλοῖα θὰ τραβᾶνε,
στὶς ἀντέννες τῶν προγόνων οἱ κραυγές.

Μὲ τραγούδια ἐθνικὰ καὶ καλαμπούρια,
δεκανίκια καὶ τσιρότα καὶ πανιά,
στὸ κορμί μας θὰ φωλιάζουνε τσιμπούρια
καὶ τὸ αἷμα στοῦ χειρούργου τὸν κουβᾶ.

11. Μαχαίρι

Στίχοι: Μιχάλης Γκανᾶς
Μουσική: Ἀνδρέας Ῥούσσης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Νταῆδες δὲν παρακαλῶ
Μαχαίρι-μαχαιράκι
Κιοτῆδες δὲ φυλάω

Μαχαίρι σὰ φιδάκι
Στὸ μαγειρειὸ κάθε σπιτιοῦ
Τὸ φονικὸ κλωσσάω.

1. Ἐρημικὸς βίος

Στίχοι: Ἀντρῖκος Βέττας
Μουσική: Θόδωρος Θεοδωρίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Θέλω νὰ πάρω τὰ βουνὰ καὶ τοὺς κρημνώδεις βράχους,
νὰ ἀποφύγω λογισμούς, φρικτοὺς πολυτάραχους·
νά ῾χω θηρία συντροφιά, καὶ βράχους κατοικία,
γιατὶ ἡ καρδιά μου μαύρισε στοῦ κόσμου τὴν κακία.

Καλύτερα στὴν ἐρημιά, μακρὰν τῆς κοινωνίας,
παρὰ χειλέων γέλωτες, νά ῾ναι πληγαὶ καρδίας.

Καὶ νὰ μὴν βλέπω τὰ ἄγρια πάθη τῆς κοινωνίας
καὶ νὰ διάγω ἄλαλος καὶ φίλος τῆς ἀγνοίας·
Νά ῾χω ἀδέλφια λέοντας καὶ τίγρεις καὶ παρδάλεις
καὶ βράχους ὡς ἀντίτυπα τῆς μητρικῆς ἀγκάλης.

Δὲν θέλω ὡς ἠθοποιὸς στὸν κόσμο γιὰ νὰ ζήσω,
κάλλιο ἄλαλος στὴν ἐρημιά, τὰ μάτια μου νὰ κλείσω·
κι ἅμα θὰ βλέπω ἄνθρωπο, θὰ φεύγω πρὸς τὰ πίσω,
δὲν θέλω οὔτε νὰ ἰδῶ, οὔτε νὰ τοῦ μιλήσω.

3. Τὸ πολυτονικό

Στίχοι: Θόδωρος Θεοδωρίδης
Μουσική: Θόδωρος Θεοδωρίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Ἴδια ὅλα μοῦ φαίνονται τὰ κείμενα ποὺ βλέπω
ἀράδες ἀπαράλλαχτες, χωρὶς αἰσθητική:
Τὸ τραῖνο τώρα γράφεται μ᾿ «ἔψιλον», νέτο-σκέτο,
τὸ «ἄλφα-ἰῶτα» χάθηκε σὰν ἀτμομηχανή.

Μοῦ ἔλειψαν τὰ πνεύματα κι ἡ ὑπογεγγραμμένη,
μοῦ ἔλειψε, ἀγάπη μου, τὸ πολυτονικό·
κρύο μοῦ μοιάζει κι ἄχαρο χωρὶς περισπωμένη,
νὰ λέω καὶ νὰ γράφω τὴ φράση «σ᾿ ἀγαπῶ!».

Γι᾿ αὐτὸ σοῦ λέω μάτια μου γιὰ τὴν ὀρθογραφία,
γιὰ τοῦ Τζαρτζάνου τὴ γραφὴ καὶ τὴ γραμματική.
Στὴν λέξη «ἁγνὸς» νὰ μὴν ξεχνᾶς νὰ βάζεις μιὰ δασεῖα,
κι ὁ «ἔρωτας» εἶν᾿ πιὸ γλυκὸς ἂν παίρνει μιὰ ψιλή.

Μοῦ ἔλειψαν τὰ πνεύματα κι ἡ ὑπογεγγραμμένη,
μοῦ ἐλειψε ἀγάπη μου τὸ πολυτονικό·
κρύο μοῦ μοιάζει κι ἄχαρο χωρὶς περισπωμένη,
νὰ λέω καὶ νὰ γράφω τὴ φράση «σ᾿ ἀγαπῶ!».

8. Καβάλα

Στίχοι: Ἀντρῖκος Βέττας
Μουσική: Θόδωρος Θεοδωρίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Ἡ παράλιος πόλις Καβάλα
προϊόντα ἐξάγει τοὺς βράχους,
τὸ δὲ Πράβι κρομμύδια καὶ πράσσα,
μουσικὴ τοὺς ὡραίους βατράχους.

Ἡ θερμότης Καβάλας μεγίστη
καὶ Πραβίου ἐλῶδες τὸ κλίμα,
ἡ δ᾿ ὀμίχλη οὐδόλως ἐκλείπει
πλὴν Καβάλας τὸ ἄφθονον χρῆμα.

Καὶ καπνοῦ ἐργασίαι εἰσέτι
τῶν ἐμπόρων ἀνέδειξαν ταύτην·
τὰ καπνὰ κ᾿ οἱ ἐμπόροι ἂν λείψουν
θὰ ἰδοῦμε τὴ χώρα μας στάχτη.

Ὁ ἐρωτευμένος φούρναρης

Στίχοι: Λουδοβίκος τῶν Ἀνωγείων
Μουσική: Λουδοβίκος τῶν Ἀνωγείων
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Μύρισε ὅλη ἡ γειτονιὰ
ἀπὸ τοῦ φούρνου τὴν καπνιὰ
ἔκαψε ὁ Γιάννης τὸ ψωμὶ
μαύρισε τὸ σουσάμι,
ὅπως ἐκάηκε κι αὐτὸς
ἀπὸ τὰ μάτια τῆς Φιλιῶς
πίσω ἀπὸ τὸ τζάμι.

Τὰ φαγητὰ τῆς Κυριακῆς
καήκανε ἀπὸ νωρὶς
μὰ κεῖνος πέρα βρέχει
μόνο ἡ Ἀβέρσω ἡ χοντρὴ
ἐκούνησε τὴν κεφαλή,
γιατὶ τόνε κατέχει.

Μαύρισε ὅλη ἡ γειτονιὰ
ἀπὸ τοῦ φούρνου τὴν καπνιά,
μὰ κεῖνος πέρα βρέχει.

Τῆς γιατρειᾶς τὸ ρίσκο

Στίχοι: Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική: Van Morrison
Ἑρμηνεία: Διονύσης Σαββόπουλος,
Ἀργύρης Μπακιρτζῆς, Ἀλκίνοος Ἰωαννίδης

Πάλι ἐγὼ ἐγώ, δὲ ξεκόβω ἐγὼ
πάντα ἐδῶ ἀνήκω ἄκρη ἄκρη σχεδὸν
ὅλα ἴδια κι ὅμοια, ἀλλαγὴ καμιὰ
μόνο ἡ ἄκρη τῆς ποίησης, τὸ παιχνίδι τῆς ἴασης.

Στὶς ἀρχαῖες ὁδούς, στὶς παλιὲς ἀτραποὺς
βιαστικοὶ κι ἀδαεῖς δὲ προχωράει οὐδείς.
Τὴ γωνιὰ ξαναβρίσκω, ἤμουν πάντα ἐδῶ
γιὰ νὰ ἀποδεχθῶ τῆς γιατρειᾶς τὸ ρίσκο.

Ψέλνει ὅλη ἡ τάξη, ἤμουν πάντα ἐντάξει.
Μιὰ κραυγὴ ἡ φωνή μου νὰ μὲ βλέπεις ψυχή μου.
Γιατὶ ὅλο αὐτό, μὰ ὅλο, θέλει αὐτὸ τὸ σόλο
στοῦ Τζέλι Ρὸλ τὸ σεργιάνι, νὰ βαδίσει νὰ γιάνει.

Στὰ χρυσὰ σταυροδρόμια τῶν παιδιῶν μου τὰ ἐγκώμια
ἀντηχοῦν γιὰ τὸν μόνο, τὸν γιατρεμένο χρόνο.
Ἂς ἀνέβουν οἱ ἐντάσεις, πρὸ παντὸς μὴ δειλιάσεις.
Γίνε τοῦ ἄγνωστου ὁ μίμος, εὐθαρσῶς κι ἐπωνύμως.

Γιατὶ ὅλο αὐτὸ μὰ ὅλο, θέλει αὐτὸ τὸ σόλο.
Στὰ σκαλιὰ τοῦ Τσιτσάνη, νὰ ἀνεβεῖ νὰ γιάνει.
Δυνατὰ νὰ σ᾿ ἀκούω, τ᾿ ὄνομά σου ν᾿ ἀκούω
τὴ ψυχή σου νὰ βρίσκω στῆς γιατρειᾶς της τὸ ρίσκο.

Ῥίσκο ἡ γιατρειά σου
παίρνει τ᾿ ὄνομά σου
παίζει τὴν ᾠδή σου
ἐν ὀνόματί σου.

Φάλτσος χρησμός

Στίχοι: Θανάσης Παπακωνσταντίνου
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Ἑρμηνεία: Σωκράτης Μάλαμας,
Ἀργύρης Μπακιρτζῆς, Κατερίνα Σιάπαντα,
Νίκη Τσαϊρέλη, Φίλιππος Παπαφιλίππου
καὶ Διονύσης Ροῦσσος (Χορωδία)

Ὅλα στραβὰ πηγαῖναν στὴ ζωή μου
κι ἀπάνω πού ῾χα χάσει τὴν ἀντοχή μου
ἀνοίξανε οἱ οὐρανοί, κι ἀνάμεσα στὰ φλὰς
κοντά μου ἡ Πυθία ἦρθε τρεκλίζοντας.

Ἕνα τσιγάρο πρῶτα ἔκανε τράκα
κι ὕστερα ἀνέκραξε: «Φτωχέ μου βλάκα,
μὲς στὰ βαθιὰ νερὰ τί θὲς καὶ κολυμπᾶς;
Ὅτι φᾶμε, ὅτι πιοῦμε, κι ὅτι ἁρπάξει ὁ κῶλος μας.»

Μὰ πρὶν προλάβω κἂν νὰ τὴν ρωτήσω
τὸ γρίφο ποὺ ἔκρυβε ὁ χρησμός της νὰ λύσω,
τοῦ νόμου οἱ φύλακες μᾶς κύκλωσαν, γιαβρούμ,
στὰ χέρια βραχιολάκια τῆς περνοῦν,
ντροὺμ ντροὺμ λέει, ντροὺμ ντρούμ.

Κι ἐνῶ μὲς στὴ στενὴ μὲ βία τὴν ὁδηγοῦνε
γυρνᾶν σ᾿ ἐμένανε καὶ μ᾿ ἐξηγοῦνε,
μέσα σε κούφιο δόντι εἶχε κρυμμένο
μιὰ δαχτυλήθρα μαῦρο κατεργασμένο.

Στὰ πρωτοσέλιδα τὴν ἄλλη μέρα
εἶδα τὰ μάτια της ξενυχτισμένα,
«EΠITYXIA» μὲ μεγάλα γράμματα
θὰ ξέρετε θαρρῶ πὼς πᾶνε αὐτὰ τὰ πράγματα.

Μὲ τὰ πολλὰ ἀναγκάστηκε νὰ ὁμολογήσει
ἀντὶ γιὰ δάφνη ἔπαιρνε λέει χασίσι,
κι ἂν ξέφευγε γιὰ αἰῶνες τούτη ἡ κυρία,
πάντα νικᾶ στὸ τέλος ἡ ἀστυνομία.

Ὁ πρίγκηπας

Στίχοι: ... (σεναριογράφος σήριαλ;)
Μουσική: Γιάννης Μπάχ-Σπυρόπουλος
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Πρίγκηπας ἤσουνα καὶ φαίνεσαι
κι ἀπὸ τὴ μύτην ὅλο κρέμεσαι·
βάλ᾿ τὰ παράσημά σου ἐδῶ μπροστά,
ἀπ᾿ τὸ σουξέ σου νὰ τὸ πῶ σωστά.

Ὄνειρο μάγειρας ὀνειρατζῆς,
τὴ ζαχαρένια σου ὁ γλυκατζῆς,
ἦρθες γαμπρὸς νὰ σὲ ξυρίσουμε,
γιὰ πεθαμέ᾿ νὰ σὲ στολίσουμε.

Λάζαρε δεῦρο καὶ μὴ ντρέπεσαι,
καλή σου χώνεψη ποὺ ῥεύεσαι,
... δὲ βρέχεσαι,
δεῖξε μου, μπάρμπα, τί ὀνειρεύεσαι.

Σόλο ὀργάνων...

Πρίγκηπας ἤσουνα καὶ φαίνεσαι
κι ἀπὸ τὴ μύτην ὅλο κρέμεσαι·
βάλ᾿ τὰ παράσημά σου ἐδῶ μπροστά,
ἀπ᾿ τὸ σουξέ σου νὰ τὸ πῶ σωστά.

• Μιὰ μέρα ὁ Ἅγιος Γεώργιος
• Καλὲ πατώνεις;
• Θέλω νὰ τὸν δῶ (Ὁ Πάπας)
• Il tragico naufragio del vapore Sirio
• Νὰ πεθάνεις
• Ὁ Πινόκλης
• Πέντε Μάγκες στὸν Περαία
• Ἡ προσευχὴ τοῦ μάγκα

Μιὰ μέρα ὁ Ἅγιος Γεώργιος

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Χάρης Παπαδόπουλος
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Μιὰ μέρα ὁ Ἅγιος Γεώργιος, φτάνει σὲ μία σπηλιὰ
καὶ βρίσκει ἕναν ἡμιθανῆ δεμένο μὲ σχοινιά.
Ἀμέσως τὸν λευτέρωσε καὶ τοῦ ῾δωσε νὰ φάει,
τοῦ ῾δωσε κι ἕνα νόμισμα καὶ στὸ καλὸ νὰ πάει.

Ὕστερα ὁ Ἅγιος γδύθηκε, μὲς στὸ ποτάμι μπαίνει,
νὰ κάνει μπάνιο-προσευχή, μὰ ὁ ἄλλος προλαβαίνει.
Τοῦ παίρνει τὰ ὑπάρχοντα μὰ καὶ τὴν πανοπλία,
τ᾿ ὡραῖο φωτοστέφανο, μ᾿ ἀναστολὴ καμία.

Τρέχει παντοῦ καὶ παριστᾶ, τὸν Ἀϊ Γιώργη κάνει,
δείχνει τὸ φωτοστέφανο, χρυσὸ στὴν τζέπη βάνει.
Χρόνια καὶ χρόνια ξεγελᾶ τὸν κόσμο ὅπου κι ἂν πάει,
μὰ ὁ Θεὸς ποὺ τὸν κοιτᾶ, παράξενα γελάει.

Καλὲ πατώνεις

Στίχοι: Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς, Κώστας Σιδέρης

Τῆς Γλυφάδος εἶμαι ἡ ὡραιότης,
ὄμορφος, κομψός, σωστὸς ἱππότης,
μόλις κατεβαίνω στὰ μπέν-μίξ (bain-mixte),
κάθε μία θέλει νὰ μὲ σφίξ᾿.

Κοίτα, μοῦ φωνάζουν, τί κορμάκι.
Κι ὅταν μπῶ βαθιὰ μέσ᾿ στὸ νεράκι,
ὅλες νὰ μοῦ λέν, τί καμαρώνεις;
Στὸν ὠκεανὸ καλὲ πατώνεις

Καλὲ πατώνεις; Καλὲ πατώνεις;
Νὰ ἡ λέξη πιὰ τῆς ἐποχῆς.
Κι ὅποια ζυγώνει, νὰ μὴν πεισμώνεις
καὶ νὰ τῆς λές: Καλὲ πατώνεις δεσποινίς;

Κι ὅταν πλέον παίρνω μακροβούτι,
κάτω ἀπὸ γάμπα ἢ ἀπὸ μπούτι,
σὰν τὸ ὑποβρύχιο περνῶ,
μέσ᾿ ἀπ᾿ τὸ πιὸ βαθὺ στενό.

Τότε ὅλες τρέχουν νὰ κρυφτοῦνε,
κάνουν πὼς δὲν θέλουν νὰ μὲ δοῦνε,
μὰ ὅταν τὸ ὑποβρύχιο τὶς ζυγώνει,
ἄχ, μοῦ λέν, αὐτὸς παντοῦ καλὲ πατώνει.

Καλὲ πατώνεις; Καλὲ πατώνεις;
Νὰ ἡ λέξη πιὰ τῆς ἐποχῆς.
Κι ὅποια ζυγώνει, νὰ μὴν πεισμώνεις
καὶ νὰ τῆς λές: Καλὲ πατώνεις δεσποινίς;

Εἶμ᾿ ἐγὼ τῆς κάθε λουομένης,
δεσποινίδος, εἴτε παντρεμένης,
πάντα καὶ τοῦ ζοῦρ (jour) τὸ ἀφὰν-γκατὲ (enfant gateaux)
κι ὅλες λέν᾿ Θεέ μου τί μπωτέ (beauté)!

Νά, ψὲς βράδυ μία νταρντάνα,
μιὰ θεόχοντρη σὰν παραμάνα
μοῦ ῾πε: βρὲ ψηλέ, τί καμαρώνεις;
Στὸ σωμιὲ καλὲ πατώνεις;

Ἄμ, καὶ στὸ σωμιὲ (sommier) πατώνω
Καὶ στὰ βράχια πατώνω
Καὶ στὰ παγκάκια πατώνω
Καί…

Καλὲ πατώνεις; Καλὲ πατώνεις;
Νὰ ἡ λέξη πιὰ τῆς ἐποχῆς.
Κι ὅποια ζυγώνει, νὰ μὴν πεισμώνεις
καὶ νὰ τῆς λές: Καλὲ πατώνεις δεσποινίς;

Θέλω νὰ τὸν δῶ (Ὁ Πάπας)

Στίχοι: Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς, Κώστας Σιδέρης

Ἦταν πάντα ἡ συλλογιά μου
νά ῾μπω στὸ Βατικανό,
νὰ τὸν ἔβλεπα μπροστά μου,
φυσικὸ καὶ ζωντανό.

Λένε πὼς εἶναι ὡραῖος,
εἶναι διαχυτικός,
καὶ βαρβᾶτος καὶ ἀκμαῖος
καὶ γλυκός, πολὺ γλυκός.

Θέλω νὰ τὸν δῶ, θέλω νὰ τὸν δῶ,
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, τὸν Πάπα, τὸν Πάπα·
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, θέλω νὰ τὸν δῶ!

Νοιώθω πὼς ὅταν μπροστά μου
τὸν ἰδῶ πρώτη φορά,
θὰ κοποῦν τὰ ὕπατά μου
μὰ θὰ νοιώσω μιὰ χαρά.

Μὰ τὴν ταραχὴ θὰ κρύψω,
ἀντικρύ του σὰν βρεθῶ,
καὶ μ᾿ εὐλάβεια θὰ σκύψω,
μπρός του νὰ τὸν ἀσπαστῶ.

Θέλω νὰ τὸν δῶ, θέλω νὰ τὸν δῶ,
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, τὸν Πάπα, τὸν Πάπα·
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, θέλω νὰ τὸν δῶ!

Κι ἐπὶ τέλους μιὰ κυρία
πού ῾χει μόλις παντρευθῆ,
σὰν τῆς τύχῃ ἡ εὐκαιρία
εἰς τὴ Ῥώμη νὰ βρεθῇ,

θὲ νὰ πῇ στὸν σύζυγό της:
«μιὰ ποὺ εἴμαστε ἐδῶ,
τὸν Ποντίφηκα ἐν πρώτοις
θέλω, ἄχ, θέλω ν᾿ ἀσπαστῶ.

Θέλω νὰ τὸν δῶ, θέλω νὰ τὸν δῶ,
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, τὸν Πάπα, τὸν Πάπα·
θέλω νὰ δῶ τὸν Πάπα, θέλω νὰ τὸν δῶ!

Θέλει νὰ τὸν δῇ, θέλει νὰ τὸν ξαναδῇ,
θέλω νὰ δῇ τὸν Πάπα, τὸν Πάπα, τὸν Πάπα·
θέλει νὰ δῇ τὸν Πάπα, θέλει νὰ τὸν δῇ!

Il tragico naufragio del vapore Sirio (1906)

Στίχοι/Μουσική: Ἀνώνυμος
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

E da Genova il Sirio partivano
per l'America, varcare, varcare i confin.

Ed a bordo cantar si sentivano
tutti allegri del suo, del suo destin.

Urtò il Sirio un orribile scoglio
di tanta gente la mise, la misera fin.

Padri e madri bracciava i suoi figli
che si sparivano tra le onde, tra le onde del mar.

E tra loro lerì
un vescovo c'era lerà
dando a tutti lerì
la sua be, la sua benedizion.

E tra loro lerì
un vescovo c'era lerà
dando a tutti lerì
la sua be, la sua benedizion.

[Web Link]

Νὰ πεθάνεις

Στίχοι/Μουσική: Ἀνωνύμου Συριανοῦ
Πρώτη ἐκτέλεση: Μάρκος Βαμβακάρης

Νὰ πεθάνεις, νὰ πεθάνεις, νὰ πεθάνεις
μὲ τὰ νάζια καὶ τὰ κόλπα ποὺ μοῦ κάνεις.

Δὲν πεθαίνω, δὲν πεθαίνω, δὲν πεθαίνω
καὶ στὸ μάτι σου γυαλὶ-καρφὶ θὰ μπαίνω.

Νὰ πεθάνεις, νὰ πεθάνεις στὰ σοκάκια·
νὰ σὲ κλαῖνε, νὰ σὲ κλαῖν τὰ κοριτσάκια.

Νὰ πεθάνεις, νὰ πεθάνεις, Παναγιά μου,
νὰ εὐχαρί-, νὰ εὐχαριστηθεῖ ἡ καρδιά μου.

Νὰ πεθάνεις, νὰ πεθάνεις Κωνσταντίνα·
νὰ μᾶς θάψουν, νὰ μᾶς θάψουν σ᾿ ἕνα μνῆμα.

Ὁ Πινόκλης

Στίχοι: Δημοσθένης Ζάττας
Μουσική: Δημοσθένης Ζάττας
Πρώτη ἐκτέλεση: Γιάννης Ἰωαννίδης
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Κεῖ στὸν Πειραιᾶ γεννήθηκα
καὶ τ᾿ ὄνομά μου εἶν᾿ Τσόκλης
μὰ τὸ ξαναβαφτίστηκα
καὶ γίνηκα Πινόκλης.

Κεῖ στὸν Πειραιᾶ καθόμουνα
κεῖ βρὲ στὸ Πασαλιμάνι
μὰ στὸ Νιοῦ Γιόρκι κάθομαι
στὸ Μάντισον Σεϊντάνι.

Καὶ ξέρ᾿τε βρὲ Ἀρκαντάσηδες
πῶς μπερδεύτηκεν ὁ κόμπος·
γιατί τὴν ἀνακάλυψε
αὐτὴ τὴ γῆ ὁ Κολόμπος;

Πέντε Μάγκες στὸν Περαία

Στίχοι/Μουσική: Γιάννης Ἐϊζερίδης
ἢ Γιοβὰν Τσαούς (1896-1942)
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Πέντε μάγκες στὸν Περαία
πέρασαν ἀπ᾿ τὸν τεκέ,
κι ἕνας εἶπε ἀπ᾿ τὴν παρέα
πᾶ᾿ νὰ πιοῦμε ναργιλέ.

Μπῆκαν μέσα νὰ φουμάρουν,
φώναξαν τοῦ τεκετζῆ,
πιάσε ἕν᾿ ἀργιλὲ ἀφρᾶτο
μὲ Περσίας τουμπεκί.

Δυὸ τάλληρα τὸν δίνεις,
τρία θὰ πληρώσουμε,
ἂν ἡ γκλάβα μας γεμίσει,
θὰ σὲ προτιμήσουμε.

Φούμαραν καὶ ἦταν τζούρα,
φώναξαν τὸν τεκετζῆ,
δὲν κατάλαβαν μαστούρα,
ἦταν σκέτο τουμπεκί.

Ἐσὺ νόμιζες πὼς ἔχεις
τίποτα κορτάκηδες,
οὔτε πιτσιρίκια ἔχεις,
μήτε καὶ πρεζάκηδες.

Πᾶμε ῾κεῖ στὸ Κουναλάκι,
ἔχω ζούλα ναργιλέ,
πᾶμε μάγκες νὰ τὸν πιοῦμε,
νὰ μὴν πᾶμε στὸν τεκέ.

Ἐσὺ νόμιζες πὼς ἔχεις
τίποτα κορτάκηδες,
οὔτε πιτσιρίκια ἔχεις,
μήτε καὶ πρεζάκηδες.

Ἂν θὰ κλείσουν τοὺς τεκέδες,
Πειραιᾶ, Κρεμμυδαροῦ,
τότε πιὰ θὰ κουβαλάω,
στὴν σπηλιὰ τὴν κουρελοῦ.

Ἡ προσευχὴ τοῦ μάγκα
«Θεέ μου μεγαλοδύναμε»

Στίχοι/Μουσική: Ἄγνωστος
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Θεέ μου μεγαλοδύναμε
Πού ῾σαι ψηλὰ ῾κεῖ ἀπάνω
ρίξε λιγάκι τουμπεκί,
-Θεούλη μου-
στὸν ἀργιλέ μου ἀπάνω.

Ἀνάμεσα στῆς ἐκκλησιᾶς
τὶς ἀψηλὲς καμάρες
ἀνάβαμε τὰ δίφυλλα,
-Θεούλη μου-
σὰ νά ῾τανε λαμπάδες.

Μπρὸς στὸν Ἅγιο Σπυρίδωνα
μὲ τ᾿ ἄσπρα του τὰ γένια
τραβάω μία ντουμανιά,
-Θεούλη μου-
ξεραίνεται στὰ γέλια.

Κι ὅταν περάσει ὁ ἀργιλὲς
καὶ φύγει τὸ ντουμάνι
στεῖλ᾿ ὅλους τοὺς ἀγγέλους σου,
-Θεούλη μου-
νὰ ποῦν τὸ νάνι νάνι.

Ἡ γυναίκα τοῦ κάδρου

Στίχοι-μουσικὴ: Νίκος Κολλάρος
Ἑρμηνεία: Ἀργύρης Μπακιρτζῆς

Ἄλμπουμ: «Σελιδοδεῖκτες», ἐμπνευσμένο
ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἀγγελικῆς Στρατηγοπούλου
«Δὲν θὰ ξαναρωτήσω τὸν μπαμπᾶ»

Ἡ γυναίκα τοῦ κάδρου μᾶς κοιτάζει ἀπὸ ᾿κεῖ,
ἀπ᾿ τὸ ὕψος τοῦ βάθρου καὶ μιὰν ἄλλη ἐποχή.
Μᾶς κοιτᾶ καὶ μᾶς γνέφει, στὸ σκοτάδι ποὺ πέφτει
κι ὅταν σβήσουν τὰ φῶτα θὰ ξαπλώσει μοναχή.

Ἡ γυναίκα τοῦ κάδρου τὸ μακρύ της λαιμό,
γιὰ νὰ ἀκούσει γυρνάει ὅσα λέγονται ἐδῶ.
Μὰ ὅτι ἀκούει δὲν λέει, μὲ τὰ μάτια τὸ λέει
καὶ κρατάει τὸ στόμα χρόνια τώρα κλειστό.

Ἡ γυναίκα τοῦ κάδρου θέλει τόσο νὰ βγεῖ,
νὰ πετάξει γιὰ κάπου, ν᾿ ἀκουστεῖ σὰν κραυγή.
Τὰ ὅριά της ζητᾶνε δάχτυλα ποὺ ἀκουμπᾶνε,
τί δὲν θά ᾿δινε, χῶμα νὰ πατήσει στὴ γῆ.

Ἡ γυναίκα τοῦ κάδρου τὰ πυκνά της μαλλιὰ,
μιὰ κορδέλα τὰ δένει, τὰ ὄνειρά της λυτά.
Τὰ ὑφάσματα τρέμουν σὲ λουρίδες ξεφεύγουν,
στὸν ἀέρα πετᾶνε συναντοῦν τὰ πουλιά.