Ο Δυϊσμός του μουσικού διαστήματος [πίσω]
Ο Δυϊσμός είναι επιστημονικός και φιλοσοφικός όρος, ο οποίος παραδέχεται την ύπαρξη δύο αρχών κατ’ ουσίαν διαφορετικών, που δεν μπορεί να αναχθεί η μία στην άλλη.
Εντρυφώντας κι εμβαθύνοντας στην αρχαιοελληνική γραμματεία, διαπιστούται ότι η έννοια «μουσικό διάστημα» αντιμετωπίζεται από δύο εντελώς διαφορετικές οπτικές, οι οποίες συνιστούν τον δυϊσμό του μουσικού διαστήματος. Για την κάθε μια οπτική, μάλιστα, χρησιμοποιείται με μεγάλη αυστηρότητα κι εντελώς διαφορετική ορολογία.
Συγκεκριμένα το μουσικό διάστημα αντιμετωπίζεται αφενός μεν ως μία σχέση δύο αριθμών προς αλλήλους (Πυθαγόρειος ή Λογαριθμική αντιμετώπιση), αφετέρου δε ως μία απόσταση μεταξύ δύο σημείων επί του κανόνος –μονοχόρδου- (Αριστοξένειος ή Γραμμική αντιμετώπιση).
Η διαχείριση των μουσικών διαστημάτων κατά την Πυθαγόρειο αντιμετώπιση γίνεται με μια ιδιόμορφη μαθηματική θεωρία, λογαριθμικού χαρακτήρος, είναι περισσότερον «εύπλαστη» κατά τη μαθηματική της επεξεργασία και προτιμάται από τους Μαθηματικούς. Αντιθέτως, η πρόσθεση και η αφαίρεση των μουσικών διαστημάτων κατά την Αριστοξένειο αντιμετώπιση γίνεται με απλή αριθμητική και γι’ αυτό καθίσταται κατανοητή και χρησιμοποιείται από τους απλούς μουσικούς εκτελεστές.
Η ύλη του μαθήματος αναφέρεται με την πρέπουσα τεκμηρίωση και την απαραίτητη μαθηματική ανάλυση σ’ αυτόν καθαυτόν τον δυϊσμό του μουσικού διαστήματος, δηλαδή στο διάστημα ως λόγου μηκών και στο διάστημα ως μήκους, στη λογαριθμικότητα και στη γραμμικότητα του μουσικού διαστήματος, στον «Πυθαγορισμό» και στον «Αριστοξενισμό» του μουσικού διαστήματος.
[πίσω]