Ο Πύργος

Ο Πύργος

Κάτω απ’ το μαξιλάρι μου έχω τον Πύργο. Είναι δύσκολο να τον κρύβεις πάντα την κατάλληλη στιγμή, να μην κοιμάσαι μέσα του, να μη μιλάς γι’ αυτόν. Δεν είναι μονάχα ο Πύργος. Είναι κι ένας άλλος Πύργος από λέξεις που κάποιος* γύρισε απ’ τα γερμανικά στα ελληνικά και εγώ ονειρεύομαι να τις διαβάσω κάποτε έτσι όπως τις έγραψε ο συγγραφέας της ασπρόμαυρης φωτογραφίας με το αλλόκοτο πρόσωπο, όπως το αποτύπωσε το τοτεινό επίμονο κοίταγμά του στο φακό.

Ακόμη είναι ένας Πύργος από χαρτί, που τον ξετρύπωσα σκαρφαλωμένη στα ράφια της βιβλιοθήκης του μεγαλύτερού μου αδερφού, ένας Πύργος που έχει τη έντονη μυρωδιά του χαρτιού, του ανακατεμένου με το χρόνο, γεμισμένος με στοιχεία του τυπογραφείου. Ένας Πύργος μεγάλος για τα δωδεκάμισι μου χρόνια -βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου για να τον τελειώσω-.

Δεν μιλάω πια για τον Kafka. Όταν για πρώτη φορά ρώτησα γι’ αυτόν ο πατέρας μου είπε πως είναι ένας απ’ τους τρελούς που διαβάζει ο αδερφός μου -έτσι ήξερα που να ψάξω-. Εγώ πάνω απ’ όλα ονειρεύομαι να τον διαβάσω μια μέρα στα Γερμανικά.

Σε κάποια σκόρπια φύλλα γράφω πως τον καταλαβαίνω μα πως δε θέλω να είμαι έτσι. Νιώθω αναπάντεχα κοντά στο υλικό των σκέψεων που αγγίζει το παράλογο καθώς βυθίζεται ολοένα βαθύτερα στο ‘εγώ’ χάνοντας σταδιακά την πραγματικότητα. Η μοναξιά του Κ. είναι και δική μου. Πολύ θα ‘θελα να ξέρω πως συνεχίζεται το όνομα αυτό που αρχίζει από Κ. και δε μπορώ να παραδεχτώ ότι τα επόμενα γράμματα είναι: afka. Ίσως γιατί δεν θέλω (ακόμα;) να παραδεχτώ το αδιέξοδο… Ευτυχώς ο νέος που ταξιδεύει στην Αμερική έχει ολόκληρο όνομα: Karl. Αυτόν θα ανακαλύψω το καλοκαίρι που έρχεται.

Σήμερα έχουν περάσει από τότε 7 χρόνια έχω στα χέρια μου ένα γερμανικό βιβλίο με κίτρινες σελίδες και την υπογραφή του Kafka στο χοντρό εξώφυλλο. “Briefe 1902-1924”. Πια δεν το κρύβω κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, όμως νιώθω μια περίεργη ενοχή που προσπαθώ να κρατήσω στο κεφάλι μου ανάμεσα στις λέξεις.

Άμα γυρίσω τα φύλλα γρήγορα αναδύεται η έντονη μυρωδιά του χαρτιού. Οι λέξεις δεν είναι ήχοι παρά μόνο χαρακτήρες που αλλάζουν και γυρίζουν στο μυαλό μου. Είναι μεγάλο, και είναι γεμάτο σκέψεις θα βάλω στοίχημα, Αγγελίνα, να το διαβάσω. Ίσως είναι καλύτερα να προχωράω αργά κοιτάζοντας μονάχα την σελίδα του παρόντος. Έχω όμως πια βρει το οπισθόφυλλο:

Επιστροφή το αργότερο μέχρι: 7 ΔΕΚ. 1963